Zacht, bijna onhoorbaar, rilt de waterkoker op het aanrecht.
Iets tikt tegen de ruit.
Niet dat ik kijk wat het is.
Nee.
Niet dat ik kijk.

De onvermijdelijke zachte tik, klinkt als een laatste slag.
De oude klok.
Zal nooit meer lopen.
Te laat.
Is hoe laat het is.

Mijn pinkt tikt, zonder opdracht.
Een cashewnoot rolt op de grond.
Ligt stil en onopgegeten.
Vooral heel erg.
Onopgegeten.

Mijn glas dampende thee staart.
Pathetischer, zo mogelijk, dan ik.
Ik voel de ogen van mijn demiurg.
Prikken.
Vanuit zelfverzonnen kassen.

Ketens vormen zich alweer in de wolk boven mijn nek.
Als de achterkant.
Van een Morisot.
Leeg.
Maar, als alles, met een keerzijde.

En hee, bovendien, iedereen gaat dood, uiteindelijk. Duveltje nog maar dan.