Ik geloof in systemen

In mijn onderstaande post claim ik 'te geloven in de Dao' en 'te zwak te zijn om naar mijn geloof te leven'.
Maar; eigenlijk is de Dao geen geloof (en derhalve niet dogmatisch) maar meer een 'manier', of een 'weg' (wat ook de vertaling er van is).

Ik geloof namelijk rotsvast niet in rotsvast geloven. Alhoewel ik wel denk dat het heerlijk moet zijn om zeker te weten dat er ergens een entiteit is die alles heeft geschapen en daarnaast toezicht houd op het reilen en zijlen van letterlijk alles, kan ik mezelf er niet toe zetten. Eenieder van ons moet volgens mij een 'beeld' creeëren van de wereld om hem heen om vervolgens met deze wereld om te kunnen gaan. Uiteindelijk is alles geloof, doen films als de matrix ons realiseren. Aangezien ons bewustzijn (volgens mij) een toevalligheid is die optreed bij een complex genoeg systeem (zoals dat van onze neuronenverbindingen), kunnen we alleen functioneren door bepaalde dingen als 'waar' te accepteren en naar de connotaties en volgens de gevolgtrekkingen van dit gekozen systeem te leven.

Voorbeeld: In mijn systeem is het niet goed om mensen om te brengen. Dit komt voort uit diverse dingen, varierend van wat ik heb geleerd van mijn ouders tot het algemene beeld wat ik heb geschapen van hoe een samenleving moet functioneren om een optimale staat te bereiken voor al haar onderdelen. Maar dit is een waarheid waar voor gekozen is. En de redenen voor deze keuze varieren van religieus (je komt in de hel) tot sociaal (mensen missen elkaar als ze weg zijn).
Wat nou als ik opgevoed was zonder deze vorm van religieus besef en zonder sociale verbintenissen? Sterker nog: als ik opgevoed was met het geloof (jawel) dat mijn uiteindelijke positie in de wereld (of waar dan ook) beter zou worden naarmate ik meer mensen om zou brengen, wat zou me er dan van weerhouden? Het feit dat het verdomde rustig word op aarde en dat de mens anderen om zich heen nodig heeft om zich goed te voelen? En als ook dat een waarheid is die gecreeërd is?

Ik wil hier niet mee zeggen dat het niet uitmaakt wat je doet. Ik geloof (aah! daar hebben we hem weer!) namelijk wel dat de 'waarheid' die wij aannemen uiteindelijk op een positie komt te liggen die het 'beste' is (maar wat is dat?) of in elk geval het makkelijkste voor ons allen.

Eigenlijk geloof ik dus een heleboel... maar ik weiger de waarheid ervan te accepteren als onveranderbaar. Als iemand mij morgen komt vertellen dat de aarde uitgebroed is door een reusachtige egel en dat ik in de hergptst (dé plek waar we allemaal willen zijn) kom door elke dag om vier uur een kop soep tot mij te nemen van een nader te bepalen merk en hij /zij heeft betere argumenten dat diegene die maken dat ik geloof wat ik nu geloof heeft, dan ga ik vrolijk in dat denkbeeld mee.

Nou ja. Wat ik eigenlijk alleen maar wilde zeggen: Niets is ontegenzeggelijk waar. (maar dat wel dan?)

Stel dat we het feit dat niets pertinent waarheid is zouden opnemen in een systeem, of anders, zeggen dat alle stellingen (en axioma('s)) van dat systeem afhankelijk zijn van 'omgevingsfactoren', kunnen we dat systeem dan als 'volledig' beschouwen? Omdat het adaptief is? Maar dit zou in formele systemen zoals we ze nu kennen een oneindige hoeveelheid aan regels ten gevolg hebben. Omdat adaptatie mogenlijk moet zijn voor alles wat er in het 'al' aanwezig is en aangezien het 'al' (in elk geval de laatste keer dat ik keek) oneindig is... daar ga je al.

Is dan een volledig systeem (ik bedoel hier mee: een systeem wat geen zichzelf tegensprekende stellingen kan hebben) oneindig? Dus dat wiskunde nooit 'waar' kan zijn omdat wij mensen niet in staat zijn om oneindigheid te bevatten?

....

Over mezelf vertellen vind ik extreem moeilijk.

Ik ben Jean-michel Molenaar.

Ik ben 24 jaar oud.

Ik geloof in de Dao.

Ik ben echter te zwak om naar mijn geloof te leven.

Ik onderzoek graag.

soms onderzoek ik te veel.

Ik hou van systemen (zoals dit)

Ik wil dingen vormgeven naar mijn geloof.

Ik geloof veel niet.

Ik wil laten zien wat ik denk dat waar is.

En dat ik weet dat wat ik als waarheid beschouw tegelijkertijd onwaarheid is.

Ik rij graag motor. Dat vind ik stoer. Ik wil graag dat mensen mij aardig vinden. Ik wil ook graag dat ik dat niet wil. Wat ik probeer.

Dat is moeilijk.

Iedereen is zwak.

Ik besef me dat voordurend.

Dat irriteert.

Mateloos.

Zwart en Wit

Zijn hetzelfde.

Ik heb een grote bek

(Omdat ik heel bang ben)

Ik fotografeer graag.

Dit vind ik mooi:

1. Door ieder tweetal punten kan een rechte lijn worden getrokken die deze verbind.
2. Iedere beëindigde rechte lijn kan willekeurig ver worden uitgebreid tot een rechte lijn.
3. Gegeven een willekeurige rechte lijn; er kan een cirkel worden getrokken met dat lijnstuk als straal en één uiteinde als middelpunt.
4. Alle rechte hoeken zijn aan elkaar gelijk.
5. Als er twee lijnen worden getrokken die een derde zodanig snijden dat de som van de binnenhoeken aan een zijde kleiner is dan die van de twee rechte hoeken, moeten die twee lijnen elkaar onverwijdelijk aan die zijde snijden, mits ze ver genoeg worden uitgebreid.

En ook:

Er bestaan herkenbare vormen waarvan de negatieve ruimte geen herkenbare vorm oplevert.

(of anders)

Er bestaan cursief afbeeldbare motieven die niet recursief zijn.

Wellicht is dit document onduidelijk, of laat het aan duidelijk te wensen over (wat uiteraard afhankelijk is van het uitgangspunt dat de lezer aanneemt als zijnde door mij gekozen bij het samenstellen ervan).

Dat vind ik leuk.

Alles sterft. Alles. (everything dies)

The moon shook and curled up like gentle fire
The ocean glazed and melted wire
Voices buzzed in spiral eyes
Stars dived in blinding skies

Stars die. Blinding skies.

Tree cracked and mountain cried
Bridges broke, window sighed
Cells grew up and rivers burst
Sound obscured and sense reversed

Idle mind and severed soul
Silent nerves and begging bowl
Shallow haze to blast a way
Hyper sleep to end the day

• Regel: Iedereen die deze tekst kan lezen is de Nederlandse taal machtig.

Ik zou graag weer eens huilen, of de noodzaak daartoe niet meer voelen.

Als ik vormgeef, of iets creeër, bewust of onbewust, intensioneel of per ongeluk, vind ik het leuk als mensen het niet snappen.

Function Vormgeven( )

{

for (vormgeving = true; vormgeving= onduidelijk; vormgeving ++)

{

Maak.dingen(vormgeving);

}

}

Er zijn twee manieren om dat te bewerkstellingen:

1. Absurdisme (waar ik gek op ben)

2. Heel veel weten en in die hoedanigheid in staat zijn (voor anderen) onbegrijpelijke dingen te creeëren.*

* Dit wil ik graag maar kan ik niet bereiken. Iets anders wat mij irriteert.

Er zijn paradigmata. Er zijn manieren van communiceren. Er zijn conventies. Omdat ik gek ben op conventies hou ik van dingen die er niet op gebaseerd zijn.

Voeg meerdere paradigma’s samen en mensen die de gebruikte kennen zullen meer genieten.

Mensen houden van schouderklopjes. Als je “Les mots et les choses. Une archéologie des sciences humaines” leest en het helemaal snapt kan dat voelen als een schouderklopje.

Wat het doel is: Kennis tot je nemen (en de vergroting van zulks nastreven) zonder deze achterlijke vorm van .gnilegeips

• Regel: Als u dit leest bestaat u.

Dit document is niet af tot ik sterf.

Ik hou van discussie, omdat ik zelf veel niet snap en deze vorm van communiceren mij helpt bij het loslaten van dit probleem.

Ik drink veel. Ik vind het treurig dat ik van dit soort treurige en tijdelijke oplossingen hou.

| |

Ik hou niet van twee keer hetzelfde woord in een zin.

Als: (stelling nr. 1480)

Er een systeem zou bestaan wat alles dat ik in dit leven aan

externe input krijg van de wereld om mij heen kan simuleren.

Zou ik:

Mezelf direct hierop laten aansluiten.

Maar, waarom?

Als er geen verschil is, wat is dan het verschil?

Wellicht:

- Vervuiling verminderd (mijn lichaam heeft minder nodig, heck, gooi het maar helemaal weg en upload mij.)

- Ik niemand meer pijn doe (behalve virtuele wezens (maar zijn die dan niet gelijk aan wat ik nu als ‘echt’ beschouw?))

- Ik dit wil omdat het kan. (maar ik wil dingen niet willen omdat het kan!)

- Ik mezelf en mijn wereld kan aanpassen (maar is het dan nog echt?)

Of wellicht als beste reden:

- Dat ik het niet snap.

Dus zijn er wel verschillen. Maar waarom stel ik dan wat ik stel? (refererend aan stelling nummer 1480).