Vroeger, en de daarbijbehorende onschuld.

Vroeger, en de daarbijbehorende onschuld.

Wat rolt het mooi! Als ik er tegen aan schop!
Heel diep zwart is het. Zwarter dan mijn moeder haar mooie jurk.
Aan een kant glimmen spikkels. Nat is die kant.
Als ik goed uithaal met de glimmende punt van mijn schoenen (nieuw!) dan spatten er kleine druppels weg.

Zal ik het laten zien aan haar? Mischien kan ik het wel naar haar huis rollen!
Zal haar moeder weer vlechten hebben gemaakt? Krijg ik weer ranja!
Zal ze haar jurkje dragen? Mischien wil ze wel meespelen!

Dan kunnen we allebij langs de straat staan.
En dan schop ik het naar haar. En zij schopt het dan terug.
En dan komen we onder de spatten te zitten. Haar jurkje diep rood.
Zo een mooie dode vogel heeft zij vast ook nog nooit gezien.