Zacht, bijna onhoorbaar, rilt de waterkoker op het aanrecht.
Iets tikt tegen de ruit.
Niet dat ik kijk wat het is.
Nee.
Niet dat ik kijk.

De onvermijdelijke zachte tik, klinkt als een laatste slag.
De oude klok.
Zal nooit meer lopen.
Te laat.
Is hoe laat het is.

Mijn pinkt tikt, zonder opdracht.
Een cashewnoot rolt op de grond.
Ligt stil en onopgegeten.
Vooral heel erg.
Onopgegeten.

Mijn glas dampende thee staart.
Pathetischer, zo mogelijk, dan ik.
Ik voel de ogen van mijn demiurg.
Prikken.
Vanuit zelfverzonnen kassen.

Ketens vormen zich alweer in de wolk boven mijn nek.
Als de achterkant.
Van een Morisot.
Leeg.
Maar, als alles, met een keerzijde.

En hee, bovendien, iedereen gaat dood, uiteindelijk. Duveltje nog maar dan.

Vroeger, en de daarbijbehorende onschuld.

Vroeger, en de daarbijbehorende onschuld.

Wat rolt het mooi! Als ik er tegen aan schop!
Heel diep zwart is het. Zwarter dan mijn moeder haar mooie jurk.
Aan een kant glimmen spikkels. Nat is die kant.
Als ik goed uithaal met de glimmende punt van mijn schoenen (nieuw!) dan spatten er kleine druppels weg.

Zal ik het laten zien aan haar? Mischien kan ik het wel naar haar huis rollen!
Zal haar moeder weer vlechten hebben gemaakt? Krijg ik weer ranja!
Zal ze haar jurkje dragen? Mischien wil ze wel meespelen!

Dan kunnen we allebij langs de straat staan.
En dan schop ik het naar haar. En zij schopt het dan terug.
En dan komen we onder de spatten te zitten. Haar jurkje diep rood.
Zo een mooie dode vogel heeft zij vast ook nog nooit gezien.