Ik geloof in systemen

In mijn onderstaande post claim ik 'te geloven in de Dao' en 'te zwak te zijn om naar mijn geloof te leven'.
Maar; eigenlijk is de Dao geen geloof (en derhalve niet dogmatisch) maar meer een 'manier', of een 'weg' (wat ook de vertaling er van is).

Ik geloof namelijk rotsvast niet in rotsvast geloven. Alhoewel ik wel denk dat het heerlijk moet zijn om zeker te weten dat er ergens een entiteit is die alles heeft geschapen en daarnaast toezicht houd op het reilen en zijlen van letterlijk alles, kan ik mezelf er niet toe zetten. Eenieder van ons moet volgens mij een 'beeld' creeëren van de wereld om hem heen om vervolgens met deze wereld om te kunnen gaan. Uiteindelijk is alles geloof, doen films als de matrix ons realiseren. Aangezien ons bewustzijn (volgens mij) een toevalligheid is die optreed bij een complex genoeg systeem (zoals dat van onze neuronenverbindingen), kunnen we alleen functioneren door bepaalde dingen als 'waar' te accepteren en naar de connotaties en volgens de gevolgtrekkingen van dit gekozen systeem te leven.

Voorbeeld: In mijn systeem is het niet goed om mensen om te brengen. Dit komt voort uit diverse dingen, varierend van wat ik heb geleerd van mijn ouders tot het algemene beeld wat ik heb geschapen van hoe een samenleving moet functioneren om een optimale staat te bereiken voor al haar onderdelen. Maar dit is een waarheid waar voor gekozen is. En de redenen voor deze keuze varieren van religieus (je komt in de hel) tot sociaal (mensen missen elkaar als ze weg zijn).
Wat nou als ik opgevoed was zonder deze vorm van religieus besef en zonder sociale verbintenissen? Sterker nog: als ik opgevoed was met het geloof (jawel) dat mijn uiteindelijke positie in de wereld (of waar dan ook) beter zou worden naarmate ik meer mensen om zou brengen, wat zou me er dan van weerhouden? Het feit dat het verdomde rustig word op aarde en dat de mens anderen om zich heen nodig heeft om zich goed te voelen? En als ook dat een waarheid is die gecreeërd is?

Ik wil hier niet mee zeggen dat het niet uitmaakt wat je doet. Ik geloof (aah! daar hebben we hem weer!) namelijk wel dat de 'waarheid' die wij aannemen uiteindelijk op een positie komt te liggen die het 'beste' is (maar wat is dat?) of in elk geval het makkelijkste voor ons allen.

Eigenlijk geloof ik dus een heleboel... maar ik weiger de waarheid ervan te accepteren als onveranderbaar. Als iemand mij morgen komt vertellen dat de aarde uitgebroed is door een reusachtige egel en dat ik in de hergptst (dé plek waar we allemaal willen zijn) kom door elke dag om vier uur een kop soep tot mij te nemen van een nader te bepalen merk en hij /zij heeft betere argumenten dat diegene die maken dat ik geloof wat ik nu geloof heeft, dan ga ik vrolijk in dat denkbeeld mee.

Nou ja. Wat ik eigenlijk alleen maar wilde zeggen: Niets is ontegenzeggelijk waar. (maar dat wel dan?)

Stel dat we het feit dat niets pertinent waarheid is zouden opnemen in een systeem, of anders, zeggen dat alle stellingen (en axioma('s)) van dat systeem afhankelijk zijn van 'omgevingsfactoren', kunnen we dat systeem dan als 'volledig' beschouwen? Omdat het adaptief is? Maar dit zou in formele systemen zoals we ze nu kennen een oneindige hoeveelheid aan regels ten gevolg hebben. Omdat adaptatie mogenlijk moet zijn voor alles wat er in het 'al' aanwezig is en aangezien het 'al' (in elk geval de laatste keer dat ik keek) oneindig is... daar ga je al.

Is dan een volledig systeem (ik bedoel hier mee: een systeem wat geen zichzelf tegensprekende stellingen kan hebben) oneindig? Dus dat wiskunde nooit 'waar' kan zijn omdat wij mensen niet in staat zijn om oneindigheid te bevatten?

....