loose ends

So. from here on this blog will be in english, for tomorrow i will leave for Norway to stay at the Fablab there for four weeks... and since all communication there will be english (or, perhaps, norwegian)...

Why, then, am i going to Norway for a month? Well, the Waag Society is sending me there to follow a course about all fablab related. So we will be learning about the machines, the material, various ways of construction and realization and of course things like human resources and communication with local institutions (schools, SME, etc.) in relation to the Lab.

here i will post all my experiences, together with all the technical stuff they (Americans, norwegians and i believe, some people from Kenia) will teach us.
So not all will be nice bedtime reading that is to appear on this blog. I will try, though, to include some stuff about polar bears, glaciers and darkness (of which we will have a lot).

Commenting (specially to things technical) is not frowned upon. It's always good to be asked for explanations, for it helps to put the matter learned in the proper context.

For now, i'll continue wrapping up here at Pakhuis de Zwijger... and probably laser some acrylic this afternoon... you just can't get enough acrylic with cool designs...

En jawel!

Wellicht hebben mensen deze vorige post van mij gelezen...

Wat blijkt? Ik heb het potverkaatje bij het spreekwoordelijke rechte eind!

google komt inderdaad met google health, or so they say op weer deze site...

Ben benieuwd waneer alle hypogonders onder ons kunnen gaan genieten van deze geweldige service.

Magistraal toch? Als je arts alleen maar loopt te klagen dat je niet zo vaak bij hem moet aankloppen met weer je nieuwe onbestaande kwaal, vul je gewoon bij google je symptomen in, en volia! je weet waar je bang voor moet denken te zijn de komende tijd! Last van hartkloppingen? kortademig? tintelende vingers? U gaat dood! Ja! Dood!

Maar dan ongetwijveld genuanceerder. Lijkt me heerlijk trouwens, genuanceerd dood gaan.

Zacht, bijna onhoorbaar, rilt de waterkoker op het aanrecht.
Iets tikt tegen de ruit.
Niet dat ik kijk wat het is.
Nee.
Niet dat ik kijk.

De onvermijdelijke zachte tik, klinkt als een laatste slag.
De oude klok.
Zal nooit meer lopen.
Te laat.
Is hoe laat het is.

Mijn pinkt tikt, zonder opdracht.
Een cashewnoot rolt op de grond.
Ligt stil en onopgegeten.
Vooral heel erg.
Onopgegeten.

Mijn glas dampende thee staart.
Pathetischer, zo mogelijk, dan ik.
Ik voel de ogen van mijn demiurg.
Prikken.
Vanuit zelfverzonnen kassen.

Ketens vormen zich alweer in de wolk boven mijn nek.
Als de achterkant.
Van een Morisot.
Leeg.
Maar, als alles, met een keerzijde.

En hee, bovendien, iedereen gaat dood, uiteindelijk. Duveltje nog maar dan.

Vroeger, en de daarbijbehorende onschuld.

Vroeger, en de daarbijbehorende onschuld.

Wat rolt het mooi! Als ik er tegen aan schop!
Heel diep zwart is het. Zwarter dan mijn moeder haar mooie jurk.
Aan een kant glimmen spikkels. Nat is die kant.
Als ik goed uithaal met de glimmende punt van mijn schoenen (nieuw!) dan spatten er kleine druppels weg.

Zal ik het laten zien aan haar? Mischien kan ik het wel naar haar huis rollen!
Zal haar moeder weer vlechten hebben gemaakt? Krijg ik weer ranja!
Zal ze haar jurkje dragen? Mischien wil ze wel meespelen!

Dan kunnen we allebij langs de straat staan.
En dan schop ik het naar haar. En zij schopt het dan terug.
En dan komen we onder de spatten te zitten. Haar jurkje diep rood.
Zo een mooie dode vogel heeft zij vast ook nog nooit gezien.

Star Trek – een semiotische analyse

Star trek: wie kent het niet? 10 films: Nemesis (2002), Insurrection (1998), First Contact (1996), Generations (1994), The Undiscovered Country (1991), The Final Frontier (1989), The Voyage Home (1986), The Search For Spock (1984), The Wrath of Khan (1982) en The Motion Picture (1979) en daarnaast 6 afzonderlijke series, te weten : Star Trek (1966 – 1969), Next generation (1987 – 1994), Deep space nine (1993 – 1999), Voyager (1995 – 2001) en Enterprise (2001 – 2005).

Een indrukwekkende lijst met releases, die een even indrukwekkende fanbase heeft opgeleverd.

Wat maakt Star trek dan zo interessant? Allereerst natuurlijk de spanning die aanwezig is bij alle science fiction, die van het onbekende, en specifieker in Star trek (maar ook in bijvoorbeeld Star wars) het onbekende onbegrensde universum. Alles maar dan ook alles is mogelijk in Star trek en dit feit zien we dan ook terug op alle fronten. Alle films en series vinden uiteraard plaats in de ruimte en in sommige delen word hier veel gebruik van gemaakt (in ‘Voyager’ is het schip dusdanig ver van de aarde af terecht gekomen dat het jaren en jaren zou duren thuis te komen) en soms erg weinig ( ‘the voyage home’ speelt voor een groot deel af op aarde en de ruimte er om heen). De ruimte biedt in deze ook een ongekend groot scala aan mogelijke voorvallen, van buitenaardse levensvormen, vreemde soorten energie, sprongen in tijd en ruimte, multidimensialiteit tot onbekende ziektes en denkbeelden.

Inherent aan dit feit is uiteraard ook dat de keus aan personages in Star trek ook redelijk onbegrensd is. Buitenaardsen kunnen in het brein van de makers alle vormen en maten aannemen. Het menselijke ras zal moeten leren interacteren met levensvormen die anders denken, handelen en voelen dan zij zelf. Een goed voorbeeld hiervan is de androide Data.

Data is een robot, een androide, gemaakt door mensen op een manier waardoor hij bijna menselijk schijnt te zijn. Dit is uiteraard goed voor veel verwarrende situaties en onbegrip van beide kanten. Data komt uit ‘Next generation’ en het is interessant om te kijken naar de overeenkomsten met Spock, de ‘Vulcan’ uit ‘The original series’. Spock komt van de planeet ‘Vulcan’ waar onze aardse emoties onbekend zijn. Data kent daarentegen geen menselijke emoties door zijn bouw. Hierdoor kunnen beiden soms beter het hoofd bieden aan bepaalde precaire situaties dan mensen en falen soms waar gevoel nodig is. Data zou je kunnen zien als de geëvolueerde versie van Spock en door het feit dat hij een robot is zijn de mogelijkheden nog groter en de problemen nog interessanter en mischien zelfs hedendaagser. Wat is leven en mogen wij het creeëren?

Het feit dat alles complexer wordt is door de hele linie van Star trek te volgen, Steven Johnson claimt in zijn boek ‘Everything that’s bad is good for you’ dat de huidige ‘pop’ cultuur steeds comlpexer en inteligenter wordt en Star trek onderschrijft dat denkbeeld op meerdere vlakken. De orginele series hadden over het algemeen niet meer dan twee verhaallijnen: een klein grapje aan het begin, of een persoonlijk probleem, vervolgens het hoofdverhaal waar in een selecte groep mensen wordt gevolgd in hun queeste, en aan het eind komt men dan kort terug op de grap of de situatie uit het begin. Dit gaat al minder op voor ‘The next generation’ waar er soms wel 4 verhaallijnen parallel lopen en al helemaal niet voor ‘Deep space nine’ dat meerdere, en (heel belangrijk), over meer afleveringen uitgesmeerde verhaallijnen parallel maar ook door elkaar laat lopen. Ook in het taalgebruik is deze opwaartse beweging waar te nemen. De personages in Star trek zijn steeds meer ingewikkelde termen gaan gebruiken, en de kijker moet dan ook steeds meer weten van de huidige wetenschap of, en dit is een stijlmiddel, door het taalgebruik het gevoel krijgen dat hij naar de verre toekomst zit te kijken en naar een specifiek vakgebied. Dit laatste kan helpen om een scene ‘authentieker’ te laten lijken en wordt dan ook vaak gebruikt in bijvoorbeeld ziekenhuisseries.

Opmerkelijk is dat deze stijgende complexiteit (bijna) niet waar te nemen is in de thema’s van de afzonderlijke afleveringen van de series, waar bij de films dit meer het geval is. ‘Deep space nine’ lijkt soms meer op een soap serie dan op science fiction door de overmaat aan verhaallijnen die gaan over persoonlijke problemen en relaties, waar bij ‘The original series’ de thema’s veelal rond nieuwe ontdekkingen en mogenlijkheden van het universum draaiden. In alle series en films komt opmerkelijk genoeg een groot aantal paralellen voor met onze cultuur en maatschappij. Veel science fiction gaat uiteindelijk over een strijd tussen ‘goed’ en ‘kwaad’ die terug te vinden is in al onze geschiedenisboeken en ook deze tijd. Een belangrijk onderdeel in de drie laatst verschenen Star wars (dus niet Star trek) gaan over de machtstrijd die ontstaat als een gezaghebbende teveel macht krijgt over een groot oppervlakte van het universum. Bij de verkiezingen voor ‘een europa’ kortgeleden is duidelijk geworden dat mensen tegenwoordig vaak huiverig zijn voor het samensmelten van machthebbers met betrekking tot een grote oppervlakte van de aarde.

Gebruikt men deze thema’s bewust of om de kijker nog enig houvast te geven in een volstrekt onbekende wereld vol buitenaardsen en nieuwe termen? Allereerst is dan natuurlijk de vraag in hoeverre de visie van de maker of schrijver van een serie of film overeenkomt met de analyse(‘s) die er van gemaakt word(en). Gebeurt het niet heel vaak dat mensen meer achter een film zoeken dan makers er uiteindelijk mee hebben bedoeld? Toch denk ik dat de schrijvers bewust elementen uit onze historie gebruiken. In de aflevering ‘Masks’ van ‘The next generation’ verandert het complete schip in een maya tempel. De serie is op dat punt in een situatie terecht gekomen waarop alle nieuwe technologie en alle buitenaardsen zo abstract geworden zijn dat het noodzakelijk is om iets herkenbaars in te voegen. De kijker kan bij deze aflevering terug grijpen op de (gewenste) herkenning, in dit geval die van onze cultuur, en zo meer genieten van de nieuwe toegevoegde elementen.

De narratieve structuur van Star trek is ook erg interessant omdat tijd een niet vastliggend iets is in science fiction. In Star trek gebeurt het zeer vaak dat een lid van de bemanning (of een compleet schip) terug of vooruit reist in de tijd. De schrijvers gebruiken dit gegeven uiteraard ook om verwarring te zaaien bij de kijker. De schrijver kan in een aflevering heen en weer springen in de tijd en zo gebeurtenissen na elkaar tonen die in feite andersom, of jaren na of voor elkaar plaatsvinden. Dit biedt ook mogelijkheden voor bijvoorbeeld de inside/out editing, een kijker moet soms veel moeite doen om uit te vinden waar en in welke tijd de scene zich afspeelt. Causaliteit verloopt dus alles behalve lineair. De kijker kan een consequentie te zien krijgen van een gebeurtenis die nog plaats moet vinden, of in het geval van tijdssprongen, uiteindelijk nooit plaats zal vinden (of nooit plaats zal hebben gevonden!). In de aflevering ‘all good things’ van ‘The next generation’ wordt captain Picard heen en weer geslingerd tussen drie verschillende tijden. Hij komt aan het eind van de aflevering dan ook drie keer op hetzelfde schip terecht, alleen in drie verschillende tijden. De kijker moet dus in zijn hoofd niet alleen verschillende verhaallijnen uit elkaar houden, maar ook op elk moment determineren in welke tijd Picard zich bevindt.

Ook de montage technieken zijn met hun tijd meegegaan. In ‘The original series’ gebeurde het elke aflevering wel één of twee keer dat bij een spannend moment de tijd gerekt werd door even de hoofden van alle betrokkenen in beeld te nemen. Dit gebeurt in de nieuwe series ook nog, maar veel onopvallender en vloeiender. De special effects zijn natuurlijk uitgebreider en beter geworden, om van de beeldkwaliteit maar te zwijgen.

Star trek is eigenlijk een genre op zich te noemen. Het is science fiction, maar tegelijkertijd ook een soapserie of een sitcom. De serie en de films zullen ongetwijfeld nog vele jaren te zien blijven en zich blijven ontwikkelen. Persoonlijk ben ik zeer benieuwd. Star trek loopt in sommige aspecten op zijn tijd vooruit. Toen in ‘The original series’ deuren automatisch open gingen als er iemand op af liep, werkte dat op de lachspieren van de kijkers (“Wat een onzin!” Dat is onmogelijk!”). Als we nu op een supermarkt af lopen en de deur gaat niet open, lopen we er tegen aan (wat leuk is om hier te weten, is dat de deuren in de serie ook niet vanzelf opengingen, maar dat er een medewerker met een touw in de coulissen zat en de deuren opentrok). Biedt Star trek ons een kijkje in de toekomst? Mogelijk. Tot we dat weten is het in elk geval goed en interessant vermaak.

Ik geloof in systemen

In mijn onderstaande post claim ik 'te geloven in de Dao' en 'te zwak te zijn om naar mijn geloof te leven'.
Maar; eigenlijk is de Dao geen geloof (en derhalve niet dogmatisch) maar meer een 'manier', of een 'weg' (wat ook de vertaling er van is).

Ik geloof namelijk rotsvast niet in rotsvast geloven. Alhoewel ik wel denk dat het heerlijk moet zijn om zeker te weten dat er ergens een entiteit is die alles heeft geschapen en daarnaast toezicht houd op het reilen en zijlen van letterlijk alles, kan ik mezelf er niet toe zetten. Eenieder van ons moet volgens mij een 'beeld' creeëren van de wereld om hem heen om vervolgens met deze wereld om te kunnen gaan. Uiteindelijk is alles geloof, doen films als de matrix ons realiseren. Aangezien ons bewustzijn (volgens mij) een toevalligheid is die optreed bij een complex genoeg systeem (zoals dat van onze neuronenverbindingen), kunnen we alleen functioneren door bepaalde dingen als 'waar' te accepteren en naar de connotaties en volgens de gevolgtrekkingen van dit gekozen systeem te leven.

Voorbeeld: In mijn systeem is het niet goed om mensen om te brengen. Dit komt voort uit diverse dingen, varierend van wat ik heb geleerd van mijn ouders tot het algemene beeld wat ik heb geschapen van hoe een samenleving moet functioneren om een optimale staat te bereiken voor al haar onderdelen. Maar dit is een waarheid waar voor gekozen is. En de redenen voor deze keuze varieren van religieus (je komt in de hel) tot sociaal (mensen missen elkaar als ze weg zijn).
Wat nou als ik opgevoed was zonder deze vorm van religieus besef en zonder sociale verbintenissen? Sterker nog: als ik opgevoed was met het geloof (jawel) dat mijn uiteindelijke positie in de wereld (of waar dan ook) beter zou worden naarmate ik meer mensen om zou brengen, wat zou me er dan van weerhouden? Het feit dat het verdomde rustig word op aarde en dat de mens anderen om zich heen nodig heeft om zich goed te voelen? En als ook dat een waarheid is die gecreeërd is?

Ik wil hier niet mee zeggen dat het niet uitmaakt wat je doet. Ik geloof (aah! daar hebben we hem weer!) namelijk wel dat de 'waarheid' die wij aannemen uiteindelijk op een positie komt te liggen die het 'beste' is (maar wat is dat?) of in elk geval het makkelijkste voor ons allen.

Eigenlijk geloof ik dus een heleboel... maar ik weiger de waarheid ervan te accepteren als onveranderbaar. Als iemand mij morgen komt vertellen dat de aarde uitgebroed is door een reusachtige egel en dat ik in de hergptst (dé plek waar we allemaal willen zijn) kom door elke dag om vier uur een kop soep tot mij te nemen van een nader te bepalen merk en hij /zij heeft betere argumenten dat diegene die maken dat ik geloof wat ik nu geloof heeft, dan ga ik vrolijk in dat denkbeeld mee.

Nou ja. Wat ik eigenlijk alleen maar wilde zeggen: Niets is ontegenzeggelijk waar. (maar dat wel dan?)

Stel dat we het feit dat niets pertinent waarheid is zouden opnemen in een systeem, of anders, zeggen dat alle stellingen (en axioma('s)) van dat systeem afhankelijk zijn van 'omgevingsfactoren', kunnen we dat systeem dan als 'volledig' beschouwen? Omdat het adaptief is? Maar dit zou in formele systemen zoals we ze nu kennen een oneindige hoeveelheid aan regels ten gevolg hebben. Omdat adaptatie mogenlijk moet zijn voor alles wat er in het 'al' aanwezig is en aangezien het 'al' (in elk geval de laatste keer dat ik keek) oneindig is... daar ga je al.

Is dan een volledig systeem (ik bedoel hier mee: een systeem wat geen zichzelf tegensprekende stellingen kan hebben) oneindig? Dus dat wiskunde nooit 'waar' kan zijn omdat wij mensen niet in staat zijn om oneindigheid te bevatten?

....

Over mezelf vertellen vind ik extreem moeilijk.

Ik ben Jean-michel Molenaar.

Ik ben 24 jaar oud.

Ik geloof in de Dao.

Ik ben echter te zwak om naar mijn geloof te leven.

Ik onderzoek graag.

soms onderzoek ik te veel.

Ik hou van systemen (zoals dit)

Ik wil dingen vormgeven naar mijn geloof.

Ik geloof veel niet.

Ik wil laten zien wat ik denk dat waar is.

En dat ik weet dat wat ik als waarheid beschouw tegelijkertijd onwaarheid is.

Ik rij graag motor. Dat vind ik stoer. Ik wil graag dat mensen mij aardig vinden. Ik wil ook graag dat ik dat niet wil. Wat ik probeer.

Dat is moeilijk.

Iedereen is zwak.

Ik besef me dat voordurend.

Dat irriteert.

Mateloos.

Zwart en Wit

Zijn hetzelfde.

Ik heb een grote bek

(Omdat ik heel bang ben)

Ik fotografeer graag.

Dit vind ik mooi:

1. Door ieder tweetal punten kan een rechte lijn worden getrokken die deze verbind.
2. Iedere beëindigde rechte lijn kan willekeurig ver worden uitgebreid tot een rechte lijn.
3. Gegeven een willekeurige rechte lijn; er kan een cirkel worden getrokken met dat lijnstuk als straal en één uiteinde als middelpunt.
4. Alle rechte hoeken zijn aan elkaar gelijk.
5. Als er twee lijnen worden getrokken die een derde zodanig snijden dat de som van de binnenhoeken aan een zijde kleiner is dan die van de twee rechte hoeken, moeten die twee lijnen elkaar onverwijdelijk aan die zijde snijden, mits ze ver genoeg worden uitgebreid.

En ook:

Er bestaan herkenbare vormen waarvan de negatieve ruimte geen herkenbare vorm oplevert.

(of anders)

Er bestaan cursief afbeeldbare motieven die niet recursief zijn.

Wellicht is dit document onduidelijk, of laat het aan duidelijk te wensen over (wat uiteraard afhankelijk is van het uitgangspunt dat de lezer aanneemt als zijnde door mij gekozen bij het samenstellen ervan).

Dat vind ik leuk.

Alles sterft. Alles. (everything dies)

The moon shook and curled up like gentle fire
The ocean glazed and melted wire
Voices buzzed in spiral eyes
Stars dived in blinding skies

Stars die. Blinding skies.

Tree cracked and mountain cried
Bridges broke, window sighed
Cells grew up and rivers burst
Sound obscured and sense reversed

Idle mind and severed soul
Silent nerves and begging bowl
Shallow haze to blast a way
Hyper sleep to end the day

• Regel: Iedereen die deze tekst kan lezen is de Nederlandse taal machtig.

Ik zou graag weer eens huilen, of de noodzaak daartoe niet meer voelen.

Als ik vormgeef, of iets creeër, bewust of onbewust, intensioneel of per ongeluk, vind ik het leuk als mensen het niet snappen.

Function Vormgeven( )

{

for (vormgeving = true; vormgeving= onduidelijk; vormgeving ++)

{

Maak.dingen(vormgeving);

}

}

Er zijn twee manieren om dat te bewerkstellingen:

1. Absurdisme (waar ik gek op ben)

2. Heel veel weten en in die hoedanigheid in staat zijn (voor anderen) onbegrijpelijke dingen te creeëren.*

* Dit wil ik graag maar kan ik niet bereiken. Iets anders wat mij irriteert.

Er zijn paradigmata. Er zijn manieren van communiceren. Er zijn conventies. Omdat ik gek ben op conventies hou ik van dingen die er niet op gebaseerd zijn.

Voeg meerdere paradigma’s samen en mensen die de gebruikte kennen zullen meer genieten.

Mensen houden van schouderklopjes. Als je “Les mots et les choses. Une archéologie des sciences humaines” leest en het helemaal snapt kan dat voelen als een schouderklopje.

Wat het doel is: Kennis tot je nemen (en de vergroting van zulks nastreven) zonder deze achterlijke vorm van .gnilegeips

• Regel: Als u dit leest bestaat u.

Dit document is niet af tot ik sterf.

Ik hou van discussie, omdat ik zelf veel niet snap en deze vorm van communiceren mij helpt bij het loslaten van dit probleem.

Ik drink veel. Ik vind het treurig dat ik van dit soort treurige en tijdelijke oplossingen hou.

| |

Ik hou niet van twee keer hetzelfde woord in een zin.

Als: (stelling nr. 1480)

Er een systeem zou bestaan wat alles dat ik in dit leven aan

externe input krijg van de wereld om mij heen kan simuleren.

Zou ik:

Mezelf direct hierop laten aansluiten.

Maar, waarom?

Als er geen verschil is, wat is dan het verschil?

Wellicht:

- Vervuiling verminderd (mijn lichaam heeft minder nodig, heck, gooi het maar helemaal weg en upload mij.)

- Ik niemand meer pijn doe (behalve virtuele wezens (maar zijn die dan niet gelijk aan wat ik nu als ‘echt’ beschouw?))

- Ik dit wil omdat het kan. (maar ik wil dingen niet willen omdat het kan!)

- Ik mezelf en mijn wereld kan aanpassen (maar is het dan nog echt?)

Of wellicht als beste reden:

- Dat ik het niet snap.

Dus zijn er wel verschillen. Maar waarom stel ik dan wat ik stel? (refererend aan stelling nummer 1480).